Deze blog is niet geschreven als protocol voor jou, maar als inkijk in mijn leven en ter inspiratie, haal er uit wat jij kan en wil toepassen om te helpen stress te reguleren en ga jezelf niet iets opleggen omdat ik nu eenmaal een routine voor mezelf heb gemaakt. (Want dat levert wellicht weer extra stress op...)Mijn stress komt niet uit de lucht vallen. De derde rechtszaak in 2 jaar tijd, wederom aangeslingerd de vader van mijn kinderen, speelt nu natuurlijk erg mee. Daar deel ik de details alleen in mijn besloten Telegramgroep, want nee, ik ga dit niet in je DM droppen. Daarnaast is mijn leven als single mompreneur best een uitdaging: 50% van de tijd thuisblijfmoeder en de andere 50% een bedrijf waar ik al mijn passie in kwijt kan, maar dat wel continu aandacht vraagt. Met als bonus mantelzorg voor mijn demente vader die 2 à 3 uur reizen verderop woont, de band met hem heeft meer dan 40 jaar veel stress gekost, maar na heel veel heling kan ik hem nu onvoorwaardelijk liefhebben en verzorgen. Het is veel ja, er is altijd wel iemand die iets vraagt, iets wat gefixt moet worden of aanpassing vergt. Maar tegelijkertijd is het ook ontzettend vervullend. Ik voel dat ik veel bijdraag, dat ik mensen ondersteun en dat ik mijn eigen kracht , hart én kwetsbaarheid steeds beter leer kennen. Het is balanceren met de tijd, energie en draagkracht die ik heb.M'n brakke nachten.In de afgelopen 15 jaar heb ik 9 nachten doorgeslapen. Ik wil niet zeggen dat ik álle nachten een poos wakker lig, want woorden hebben kracht, maar ik zie een patroon 😉. Toch kies ik er voor om vertrouwen te blijven houden dat ik ooit weer lekker ga slapen en uitgerust wakker word (op een zelfvoorzienend landgoed).Soms overvalt me, ergens midden in de nacht, een gevoel van diepe wanhoop. Jaren geleden gebeurde dat bijna elke nacht. Het is al een heel stuk minder! Geen idee hoe laat ik dan precies wakker word, ik heb heel bewust geen wekker, telefoon, horloge of wat dan ook op m’n slaapkamer, alleen voor die 2-3 dagen per week dat ik voor school wél op tijd op moet. Ik lig daar “gewoon” in diepe duisternis met dubbele gordijnen voor de ramen én een slaapmasker op m’n hoofd. Ik word wakker omdat ik moet plassen, stap uit bed en inééns is daar dan een diepe poel van angst omringd met die onverwachte wanhoop.Met mijn hoofd stel ik mezelf gerust, door te zeggen dat ik veilig ben en alles goed komt. Met mijn lijf stel ik mijzelf gerust door mijzelf te omarmen alsof m’n leven er van af hangt. Dankzij Geertje Haak heb ik geleerd om deze Havening Techniques op mezelf toe te passen, handelingen om jezelf fysieke troost te geven.Zo snel als mogelijk (want er moet toch geplast worden) schiet ik bibberend terug onder de dekens. Ik voel me klein en prop wat kussens tegen me aan, terwijl ik visualiseer dat ik als baby, veilig geborgen tussen m’n ouders in lig, in de oksel van m’n moeder. Dat is vroegâh nooit gebeurd, maar hey, in gedachten kan ik mezelf met terugwerkende kracht alles geven wat ik nodig had 😉